نرگس اتش پرستی داشت شبنم می فروخت

با همان چشمی که می زد زخم ، مرهم می فروخت
در تمام سال‌های رفته بر ما روزگار

شادمانی می‌خرید از ما و ماتم می‌فروخت

من گُلی پژمرده بودم در کنار غنچه‌ها

گُل‌فروش ای کاش با آنها مرا هم می‌فروخت

گفتا تو از کجایی که آشفته می نمایی

گفتم منم غریبی از شهر آشنایی